ஞாயிறு, 25 ஜனவரி, 2015

நான் மலாலா

நள்ளிரவில் பிறந்த ஒரு நாட்டிலிருந்து நான் வருகிறேன். ஏறக்குறைய நான் இறந்துபோனபோது அது ஒரு நண்பகல் நேரம்.

ஒரு வருடத்திற்கு முன் பள்ளிக்குக் கிளம்பிச்சென்ற நான் பின் வீடு திரும்பவே இல்லை. தாலிபான்களின் தோட்டாக்களால் சுடப்பட்டு, சுயநினைவில்லாமல் பாகிஸ்தானிலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்பட்டேன். சிலர் இனி நான் வீடு திரும்பப் போவதில்லை எனக் கூறுகின்றனர். ஆனால் நிச்சயமாக நான் நாடு திரும்புவேன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. நேசிக்கும் நாட்டைவிட்டுப் பிரிந்துசெல்லும் கொடுமை எவருக்குமே நேரக்கூடாது.

ஒவ்வொரு நாளும் கண்விழிக்கும் போதெல்லாம்,என் பொருட்களால் நிறைந்த, தரையெங்கும் என் உடைகள் இறைந்து கிடக்கின்ற, என் பரிசுகளால் நிரம்பிய அலமாரி நிற்கும் என் பழைய அறையைக் காண மனம் ஏங்குகிறது. ஆனால் என் அருமை பாகிஸ்தானிலிருந்தும் என் தாய்வீடான ஸ்வாட்டிலிருந்தும் ஐந்துமணி நேர வித்தியாசத்தில் இருக்கக் கூடிய நாட்டில் இப்பொழுது உள்ளேன். நினைத்துப்பார்க்க இயலாத அளவிற்கு இங்கு வசதிகள் உள்ளன. எல்லாக் குழாய்களிலும் வெந்நீரோ தண்ணீரோ எப்பொழுதும் கிடைக்கிறது. ஒரு ஸ்விட்சை இயக்கினால் இரவிலும் பகலிலும்கூட விளக்குகள் எரிகின்றன. எண்ணெய் விளக்குகள் இங்குத் தேவையே இல்லை. கடைத்தெருவிற்குச் சென்று சிலிண்டர்களில் எரிவாயு வாங்கிக் கொண்டு வந்து சமைக்கவேண்டாத அடுப்புகள் உள்ளன. இங்கு அனைத்தும் புதுமையாக உள்ளன. சமைத்த உணவுகூடப் பொட்டலங்களில்/பாக்கெட்களில் இங்கு கிடைக்கிறது.

ஜன்னலில் இருந்து பார்க்கும்போது உயரமான கட்டடங்கள், வரிசை வரிசையாய் ஊர்திகள் செல்லும் நீண்ட சாலைகள், அழகாய் பராமரிக்கப்படும் பச்சைநிறவேலிகள், புல்வெளிகள் மற்றும் சுத்தமான நடைபாதைகள் இவையெல்லாம் கண்ணில்படுகின்றன.

கண்ணை மூடிக்கொண்டு, ஒரு சில நிமிடங்கள் என் பள்ளத்தாக்கிற்குச் செல்கிறேன் - பனி சூழ்ந்த சிகரமுடைய மலைகள், காற்றிலாடும் பச்சை வயல்கள், தூய நீலநிற ஆறுகள்-ஸ்வாட்டின் மக்களைக் காணும்போது மனம் உவகை கொள்கிறது. எண்ண அலைகள் என்னை மீண்டும் பள்ளியில் கொண்டு நிறுத்துகின்றன. என் தோழிகளுடனும் ஆசிரியர்களுடனும் நான் மீண்டும் ஒன்று சேர்கிறேன். என் உயிர்த்தோழி மோனிபாவைச் சந்திக்கிறேன். நாங்களிருவரும் அமர்ந்து நான் பிரிந்துபோனது போலவே இல்லாமல் கதைபேசி, சிரித்துமகிழ்கிறோம். ஆனால் நான் இருப்பது இங்கிலாந்தில் உள்ள பர்மிங்ஹாம் என்பது நினைவுக்கு வருகிறது.

2012 அக்டோபர் 9-ஆம் தேதியில் அனைத்தும் மாறிவிட்டன. அன்று இயல்பாகவே ஒரு நல்ல நாளாக இல்லை. ஏனெனில் எங்களுக்குத் தேர்வுகள் பாதி நடந்து முடிந்திருந்தன. நான் நன்கு படிக்கக்கூடிய பெண்ணாக இருந்தாலும், வகுப்பறையிலுள்ள மற்ற தோழிகளைப் போல் தேர்வுகளை முக்கியமாகக் கருதுபவள் அல்ல.

அன்று காலை ஐந்தாறு பெண்களை அடைத்துக்கொண்டு, டீசல் புகையைக் கக்கியவாறே செல்லும் அடர் வர்ண ரிக்க்ஷாக்களில், குறுகிய ஹாஜிபாபா மண்பாதையில் ஊர்வலமாய் வந்தோம். தாலிபானின் காலத்திலிருந்து எங்கள் பள்ளியில், பள்ளி என்பதற்கான எந்தச் சின்னமும் கிடையாது. வேலைப்பாடுள்ள செப்பு வாயிற்கதவு கொண்டது எங்கள் பள்ளி. தான் எதை மறைத்து நிற்கிறோம் என்று சிறு அறிகுறியும் காட்டாது. சிறுமிகளான எங்களுக்கோ எங்களுடைய பிரத்தியேகமான உலகிற்கு அழைத்துச் செல்லும் மந்திரக்கதவு அது. துள்ளிக் குதித்துச் செல்லும்போது, சூரியனுக்குப்பாதை அமைக்க, மேகங்களைத் துரத்தும் காற்றைப் போல் எங்கள் முக்காடுகளை வீசியெறிவோம். பின் படிகளில் போட்டி போட்டுக்கொண்டு ஓடுவோம். படிக்கட்டின் உச்சியில் அனைத்து வகுப்புகளுக்கும் செல்லக்கூடிய கதவுகளுடன் உள்ள ஒரு முற்றம் இருந்தது. புத்தகப் பைகளை எங்கள் வகுப்பறையில் வைத்துவிட்டு, காலைக் கூட்டத்திற்கு, வெட்டவெளியில் - எங்களின் பின் மலைகள் நிற்கும் - ஒன்றுகூடி கவனமாய் நிற்போம். ஒரு பெண் ஆஸான் பாஷ் அதாவது லகுவாக சிரமமில்லாமல் நிற்கலாம் என்று உரக்கக் கூறுவாள். நாங்கள் எங்கள் கால்களால் சப்தமெழுப்பி "அல்லா' என்று பதிலுரைப்போம். பின் அவள் "ஹோஷியார்',

அதாவது கவனம் என்று சப்தமிடுவாள். மீண்டும் நாங்கள் கால்களைச் சப்தத்துடன் ஒன்றுசேர்த்து "அல்லா' என்று கூறுவோம்.

நான் பிறப்பதற்கு முன்னமே என் அப்பாவினால்இந்தப் பள்ளி ஆரம்பிக்கப்பட்டது. எங்கள் முன்னுள்ள சுவரில் சிவப்பும் வெள்ளையும் கலந்த பெரிய எழுத்துகளில் "குஷால் பள்ளி' என்று பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். வாரத்தில் ஆறுநாட்கள் நாங்கள் பள்ளிக்குச் சென்றோம். 9-ஆம் வகுப்பில் படிக்கும் 15 வயது சிறுமிகளான எங்களுக்கு வேதியியல் சமன்பாடுகளும் உருது இலக்கணமும் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டன. படிப்பினை தரக்கூடிய, "அதிக வேகம் ஆபத்து' போன்ற வார்த்தைகளை ஆங்கிலத்தில் எழுதுவோம் அல்லது ரத்த ஓட்டத்தை விளக்கும் படங்களை வரைவோம். என் வகுப்புத்தோழிகள் பலர் மருத்துவர்களாக ஆசைப்பட்டனர். இதைப்போய் தமக்கு ஒரு அச்சுறுத்தல் என்று யாரோ கருதக்கூடும் என்று யோசிக்க ஆச்சரியமாக உள்ளது. எனினும் பள்ளியின் கதவுகளுக்கு வெளியே ஸ்வாட்டின் முக்கிய நகரான மிங்கோராவின் கூச்சலும் குழப்பமும் மட்டுமில்லை, சிறுமிகள் பள்ளிக்குச் செல்லக்கூடாது என்று கருதும் தாலிபான்களும் இருந்தனர்.

எல்லாக் காலை நேரங்களும் போலவேதான் அந்தக் காலையும் விடிந்தது. ஆனால் சிறிது தாமதமாக... தேர்வுக் காலமானதால் எப்பொழுதும் எட்டுமணிக்குத் துவங்கும் பள்ளி ஒன்பது மணிக்குத்தான் ஆரம்பிக்கும். காலையில் சீக்கிரம் எழப்பிடிக்காத எனக்கு அது மிகவும் சௌகரியமாக இருந்தது. தொழுகைக்காக வரும் அழைப்பையும் காகத்தின் கரைதலையும் சேவலின் கூவுதலையும் மீறி நன்கு தூங்குவேன். முதலில் அப்பா என்னை எழுப்பப் பார்ப்பார். எழுந்திருக்க நேரமாகிவிட்டது ஜானி மன் என்பார். இதற்குப் பெர்சிய மொழியில் "ஆத்ம தோழமையே' என்று அர்த்தம். காலையில் எப்பொழுதுமே அப்படித்தான் என்னை விளிப்பார். இன்னும் சில நிமிடங்கள் அபா* என்று கெஞ்சி போர்வைக்குள் புதைந்து கொள்வேன். பின் அம்மா வருவார். "பிஷோ' என்று என்னைக் கூப்பிடுவார். பிஷோ என்றால் பூனை. அவர்என்னைக் கூப்பிடும் செல்லப்பெயர் அது. அம்மா கூப்பிட்ட பிறகுதான் நேரமானது எனக்கு உறைக்கும். ஐயோ நேரமாகி விட்டதே பாபி என்று அலறியடித்துக் கொண்டு எழுந்திருப்பேன். எங்கள் கலாச்சாரத்தில் எல்லா ஆண்களும் சகோதரர்கள், எல்லா பெண்களும் சகோதரிகள். அப்பா திருமணம் முடித்து அம்மாவைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச்சென்றபோது, அண்ணனின் மனைவி என்ற ஸ்தானத்தில் அவரைப் பாபி அதாவது அண்ணி என்றழைத்தனர். நாங்களும் அவரைப் பாபி என்றே அழைக்கத் தொடங்கினோம்.


வீட்டின் முகப்பில் உள்ள நீண்டதோர் அறையில்தான் நான் தூங்குவேன். அந்த அறையில் ஒரே ஒரு கட்டிலும், எங்கள் பள்ளத்தாக்கின் அமைதிக்காகவும் பெண்களின் படிப்புரிமைக்காகவும் நான் போராடியதற்காக எனக்குக் கிடைத்த கொஞ்சம் காசில் வாங்கிய ஒரு அலமாரியும்இருந்தன. அதில் தங்கநிற வர்ணம்பூசிய சில பிளாஸ்டிக் கோப்பைகளை வைத்திருந்தேன். அவை நான் என் வகுப்பில் முதலாவதாக வந்ததற்காக எனக்குப் பரிசளிக்கப்பட்டவை. இரண்டேமுறைதான் எனக்குக் கோப்பைகள் கை நழுவிப் போயின. அப்பொழுதெல்லாம் என் வகுப்புத் தோழி மால்கா - இ - நூரினால் நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன். அதுபோல் இனி நிகழக்கூடாது என அதன்பின் உறுதியாக இருந்தேன்.

வீட்டிலிருந்து பள்ளி நடந்துசெல்லும் தூரத்திலேயே இருந்தாலும், முந்தைய வருஷத்திலிருந்து மற்ற பெண்களுடன் போகும்பொழுது ரிக்க்ஷாவிலும், வீடு திரும்பும்போது பேருந்திலும் பயணிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். நாற்றமடிக்கும் கால்வாயின் ஊடாகவும் மருத்துவர் ஹூமாயூனின் முடி வளர்க்கும் நிலையத்தின் விளம்பரப் பலகையை - எங்கள் ஆசிரியர் ஒருவருக்கு, திடீரென்று அவர் வழுக்கைத்தலையில் முடி வளர்வதால் - அவர் இங்குதான் சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று கிண்டலுடன் - கடந்து செல்வோம். ஐந்து நிமிட பயணம்தான். நடந்தால் வியர்ப்பது போல் பேருந்துகளுக்குள் வியர்க்காது. மேலும் என் தோழிகளுடன் நன்றாக அரட்டை அடிக்கலாம். ஓட்டுநர் உஸ்மான் அலி, அவரை நாங்கள் பாய் ஜான் அதாவது அண்ணாவென்று கூப்பிடுவோம், அவருடன் வம்புக்கதைகள் பேசலாம் என்பதால் இந்தப் பேருந்து பிரயாணம் மிகவும் பிடிக்கும். வினோதமான கதைகள் சொல்லி எங்களையெல்லாம் சிரிக்க வைப்பார் பாய் ஜான்.

நான் தனியே நடந்து பள்ளிக்குச் செல்வதைப்பற்றி அம்மா மிகவும் கவலைப்பட்டதால், பேருந்தில் செல்லத் தொடங்கினேன். வருடம் முழுவதும் எங்களுக்கு அச்சுறுத்தல்கள் வந்தவண்ணமே இருந்தன. செய்தித் தாள்களில் சிலதும், சில சிறு குறிப்புகளாகவும், சில மக்கள் வழியாகவும் வந்தன. என்னைப் பற்றித்தான் அம்மாவுக்குக் கவலை. ஆனால் எனக்கோ, தாலிபான்களை எதிர்த்து எப்பொழுதும் பேசிக் கொண்டிருப்பதால், அப்பாவைக் குறிவைத்துவிடப் போகிறார்கள் என்று கவலை. இதுவரை தாலிபான்கள் ஒரு சிறுமியைக்கூடக் குறிவைத்ததில்லை.

அப்பாவின் நெருங்கிய தோழரும், தாலிபான் எதிர்ப்பாளர்களில் ஒருவருமான ஜாகித் கான் ஆகஸ்ட் மாதம் தொழுகைக்குச் செல்லும்போது முகத்திலேயே சுடப்பட்டார். அன்றிலிருந்து அப்பாவைப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரும், கவனமாய் இரு. அடுத்தது நீயாக இருக்கலாம் என்று எச்சரித்துக்கொண்டே இருந்தனர்.

எங்கள் தெருவில் கார் நுழைய முடியாது. வீட்டிற்கு வர பேருந்திலிருந்து ஓடையருகே இறங்கி, சட்டமிட்ட இரும்புக் கதவைத் திறந்து, சில படிகள் ஏறி வீட்டை அடையவேண்டும். யாராவது என்னைத் தாக்கவேண்டு மென்றால் நான் படியேறும் சமயம்தான் வாகானது என்று எண்ணிக் கொள்வேன். அப்பா சொல்வதுபோல் நான் பகல்கனவு காண்பவள். சில சமயம் வகுப்பறையில் பாடங்களை மறந்து நான் படியேறும்போது தீவிரவாதிகள் வழிமறித்து என்னைச் சுடுவதாகக் கனவு காணுவேன். அப்பொழுது நான் என்ன செய்யவேண்டும் என்று யோசிப்பேன். என் செருப்பைக் கழற்றி அவனை அடிக்கலாம். அப்படிச் செய்தால் அவனுக்கும் எனக்கும் வித்தியாசம் இருக்காது. அவனிடம் கெஞ்சுவது மேல். சரி என்னைச் சுடு. ஆனால் நீ தவறு செய்கிறாய். உன்னை நான் தனிப்பட்டமுறையில் எதிர்க்கவில்லை. எல்லாப் பெண்களும் பள்ளிக்குச் செல்லவேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை என்று கூறலாம்.

ஆனால் நான் உண்மையில் பயப்படவில்லை. இருந்தாலும் வாயிற்கதவு இரவில் நன்கு பூட்டப்பட்டு உள்ளதா என்பதை உறுதி செய்துகொள்வேன்.

இறந்தால் என்ன நடக்கும் என்று இறையிடம் கேட்கத் தொடங்கினேன். என் உயிர்த்தோழி மோனிபாவிடம் இவை எல்லாவற்றையும் கூறினேன். சிறுவயதில் நாங்கள் ஒரே தெருவில் குடியிருந்தோம். ஆரம்பப் பள்ளியிலிருந்து நாங்கள் தோழிகள். ஜஸ்டின் பீய்பர் பாடல்கள் ஆகட்டும், ட்விலைட் படமாகட்டும், முகம் வெளுக்க வைக்கும் க்ரீம் ஆகட்டும் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்டோம். அவளுடைய கனவு, உடைகள் வடிவமைப்பவளாய் ஆவது. அவளுடைய குடும்பத்தினர் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்று தெரிந்திருந்ததால் தான் ஒரு டாக்டராக வேண்டுமென்றே கூறிக் கொண்டிருந்தாள். எங்கள் சமூகத்தில் பெண்களுக்கு, வேலைக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு என்று ஒன்று வந்தால் அது ஆசிரியை ஆகவோ மருத்துவராகவோ மட்டுமே இருக்கும். இதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. ஆரம்பத்தில் மருத்துவர் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த நான், பின் என் கனவை மறைக்காது ஓர் அரசியல்வாதியாகவோ விஞ்ஞானியாகவோ ஆகவேண்டும் என்று கூறுவேன். ஏதாவது வேண்டாததொன்று நடக்கப் போகிறதென்றால் மோனிபாவிற்குத் தெரிந்துவிடும்.

கவலைப்படாதே! தாலிபான்கள் சிறுமிகளைக் கொல்லமாட்டார்கள் என்று அவளிடம் கூறினேன்.

பேருந்து வந்தவுடன் படிகளில் இறங்கி ஓடினோம். மற்ற பெண்கள் அனைவரும் வெளியே வரும்முன் தலையை முக்காடிட்டுக்கொண்டு பின்பக்கம் வழியே பேருந்தில் ஏறினர். பேருந்து என்பது நாங்கள் டைனா எனக்கூறும் ஒரு டொயோட்டோ ட்ரக்வண்டி. பின்புறத்தில் மூன்று பெஞ்சுகள் இடப்பட்டிருக்கும்; இரு ஓரங்களில் இரண்டும், நடுவில் ஒன்றுமாய். அதில் 20 மாணவிகளும் 3 ஆசிரியைகளும் நெருக்கியடித்துக்கொண்டு அமர்வோம். நான் மோனிபாவுக்கும், கீழ்வகுப்பில் படிக்கும் ஷாஸியா ரம்ஜானுக்கும் இடையில், தேர்வட்டைகளை மார்புடன் அணைத்துக் கொண்டும், புத்தகப்பையை காலில் இடுக்கிக் கொண்டும் அமர்ந்து இருந்தேன்.

அதற்குப்பின் கொஞ்சம் தெளிவில்லாமல்தான் நினைவிற்கு வருகிறது. பேருந்தின் உட்புறம் மிகவும் வெப்பமாகவும் பிசுபிசுப்பாகவும் இருந்தது. குளிர்காலம் இம்முறை தாமதமாகிவிட்டது. தூரத்தே ஹிந்துகுஷ் மலையின் உச்சியில்மட்டும் பனி ஒருதொப்பி போலிருந்தது. நாங்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்தின் பின்புறம் ஜன்னல்கள் ஏதும் இல்லை. நல்ல கனமான பிளாஸ்டிக் விரிப்பு போட்டு மூடப்பட்டிருந்தது. அது மிகவும் அழுக்கடைந்தும் தூசு நிரம்பியும் காணப்படும்.

வெளியே எங்களால் பார்க்கமுடிந்ததெல்லாம் ஒரு சிறிய வானத்தகட்டையும், சில சமயங்களில் கொஞ்சம் சூரியனையும்தான். அந்தநேரத்தில் மஞ்சள் நிறத்தில் தூசு பறந்து எல்லாவற்றின் மேலும் படியும்.

பேருந்து எப்பொழுதும்போல வலதுபுறமாகத் திரும்பியது. அங்குதான் இராணுவச் சோதனைச்சாவடி உள்ளது. பின் யாருமில்லாத கிரிக்கெட் மைதானத்தின் முனையில் திரும்பியது. அதன்பிறகு எனக்கு எதுவும் நினைவில் இல்லை.

என் கனவுகளில் ஒன்று நானும் என் அப்பாவும், பேருந்தில் பயணம் செல்லும்போது சுடப்படுவது. துப்பாக்கிச் சூட்டிற்குப் பின் ஒரே மக்கள்கூட்டமாய் இருக்கும். அதில் நான் அப்பாவைத் தேடிக் கொண்டிருப்பேன்.

ஆனால் நிஜத்தில் நிகழ்ந்ததோ வேறு. பேருந்து திடீரென்று நின்றுவிட்டது. எங்களின் இடதுபுறத்தில், முழுவதும் புதர் மண்டிக்கிடந்த ஸ்வாட்டின் முதல் நிதியமைச்சரான ஷேர் மொஹமத் கானின் கல்லறை இருந்தது. வலதுபுறம் தின்பண்டங்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை. சோதனைச் சாவடியிலிருந்து 200 மீட்டர் தூரம்தான் சென்றிருப்போம்.

பேருந்தின்முன் என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் வெளுத்த நிறத்தில்உடையணிந்த தாடியுள்ள ஒரு மனிதன் பேருந்தை நிறுத்தக் கூறியிருக்கிறான்.

இது குஷால் பள்ளியின் பேருந்து தானே? என்று ஓட்டுநரிடம் கேட்டிருக்கிறான். பேருந்தின் வெளிப்பக்கத்தில் பெரிய எழுத்தில் பெயர் எழுதியிருக்கும் போது, முட்டாள்தனமான கேள்வி எதற்கு என்று எண்ணியபடி, ஆமாம் என்றிருக்கிறார். சில குழந்தைகளைப் பற்றிய தகவல்கள் தேவை என்றான் அவன். அலுவலகத்திற்குச் சென்று கேட்டுக் கொள் என்றார் உஸ்மான் பாய் ஜான்.

அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும்பொழுதே, இளைஞன் ஒருவன் பேருந்தின் பின்பகுதியை நோக்கி வந்தான். பார், யாரோ உன்னிடம் பேட்டி எடுக்க வருகிறார்கள் போலிருக்கிறது என்றாள் மோனிபா.

அப்பாவுடன் சேர்ந்து பெண்களுக்குக் கல்வி தேவை என்றும், எங்களை வீட்டிலேயே பதுக்கிவைக்க நினைக்கும் தாலிபான்களுக்கு எதிராய்ப் பல நிகழ்ச்சிகளில் பேசி இருக்கிறேன். அதனால் பல ஊடகவியலாளர்கள் என்னைப் பேட்டி எடுப்பது வழக்கம். ஆனால் யாரும் இதுபோல் நடுவீதியில் நிறுத்திப் பேசியதில்லை. அவன் ஒரு உயரமான தொப்பி அணிந்திருந்தான். வாயையும் மூக்கையும் குளிர்ஜுரம் வந்தவன்போல், கைக்குட்டையால் மறைத்திருந்ததால் காண்பதற்கு ஒரு கல்லூரி மாணவனைப்போல் தோற்றமளித்தான். பின்பக்கம் வந்துநின்று எங்களை நோக்கிச் சாய்ந்தான். இங்கு யார் மலாலா? என்று கேட்டான்.

யாரும் எந்தப் பதிலும் கூறவில்லை. ஆனாலும் பல பெண்கள் என்னை நோக்கினர். முகத்தை மூடாமலிருந்த ஒரே பெண் தான்.

அப்போதுதான் தன் கறுப்புத் துப்பாக்கியை உயர்த்தினான். பின்பு அது கோல்ட் 45 வகையைச் சேர்ந்தது என்று தெரிந்து கொண்டேன். பெண்கள் அலறினார்கள். அவள் கையை நான் இறுக பற்றிக் கொண்டதாக மோனிபா கூறினாள்.

அவன் அடுத்தடுத்து மூன்று முறை சுட்டதாக தோழிகள் கூறினார்கள்.முதலாவது என் இடது கண் அருகே பாய்ந்து இடது தோளின் வழியே வெளி வந்தது. இடது காதிலிலிருந்து ரத்தம் வழிய மோனிபாவின்மேல் மயங்கிச் சாய்ந்துவிட்டேன். அதனால் அடுத்தடுத்த குண்டுகள் அருகில் இருந்தவர்களின்மேல் பாய்ந்தது. ஷாஸியாவின் இடதுகையில் இரண்டாவது குண்டும் அவளின் இடது தோளின் வழியாய் கைனத் ரைஸ்ஸின் வலது தோளுக்கு மூன்றாவது குண்டும் பாய்ந்தன.

சுடும்போது அவனுடைய கை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது என்று தோழிகள் பின்னர் கூறினர். மருத்துவமனையை அடைவதற்குள் என் நீண்டமுடியும், மோனிபாவின் மடியும் ஒரே இரத்தமாக இருந்தது.

யார் மலாலா? நான்தான் மலாலா. இதுதான் என் கதை.

முக்கிய தினங்கள்

ஜனவரி 

பிப்ரவரி 

மார்ச் 

ஏப்ரல் 

மே 

ஜூன் 

ஜுலை 

ஆகஸ்ட் 

செப்டம்பர் 

அக்டோபர் 

நவம்பர் 

டிசம்பர் 

முக்கிய நிகழ்வுகள் - 2014

ஜனவரி - 2014

பிப்ரவரி - 2014

மார்ச் - 2014

ஏப்ரல் - 2014

மே - 2014

ஜூன் - 2014

ஜுலை - 2014

ஆகஸ்ட் - 2014

செப்டம்பர் - 2014

அக்டோபர் - 2014

நவம்பர் - 2014

தமிழ்ச் சான்றோர்கள், தலைவர்கள், கவிஞர்கள், சமுகப் பற்றாளர்கள்

பாரதியார்
நாமக்கல் கவிஞர்,
கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை
மரபுக்கவிதை
முடியரசன்
வாணிதாசன்
சுரதா
கண்ணதாசன்
உடுமலை நாராயணகவி
பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம்
மருதகாசி
புதுக்கவிதை
ந.பிச்சமூர்த்தி
சி.சு.செல்லப்பா
தருமு சிவராமு
பசுவய்யா
இரா.மீனாட்சி
சி.மணி
சிற்பி
மு.மேத்தா
ஈரோடு தமிழன்பன்
அப்துல் ரகுமான்
கலாப்பிரியா
கல்யாண்ஜி
ஞானக்கூத்தன்
தேவதேவன்
சாலை இளந்திரையன்
சாலினி இளந்திரையன்
ஆலந்தூர் மோகனரங்கன்
தமிழில் கடித இலக்கியம் – நாட்குறிப்பு
நேரு
காந்தி
மு.வ
அண்ணா
அனந்தரங்கம் பிள்ளை
உரைநடை
மறைமலையடிகள்
பரிதிமாற்கலைஞர்
ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டார்
ரா.பி.சேதுபிள்ளை
திரு.வி.க, வையாபுரிப்பிள்ளை
உ.வே.சாமிநாத ஐயர்
தெ.பொ.மீனாட்சிசுந்தரனார்
சி.இலக்குவனார்
தேவநேயப்பாவாணர்
பாவலேறு பெருஞ்சித்திரனார்
தமிழ்த்தொண்டு
ஜி.யு.போப்
வீரமாமுனிவர்
சமுதாயத்தொண்டு
பெரியார்
அண்ணா
முத்துராமலிங்கத்தேவர்
அம்பேத்கர்
காமராஜர்
தமிழ் மகளிரின் சிறப்பு
அன்னிபெசன்ட் அம்மையார்
மூவலூர் இராமமிர்தம்மாள்
டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி
விடுதலைப் பேராட்டத்தில் மகளிர் பங்கு
தில்லையாடி வள்ளியம்மை
ராணி மங்கம்மாள்.
சமயப் பொதுமை
தாயுமானவர்
இராமலிங்க அடிகளார்

திரு.வி.க

சனி, 24 ஜனவரி, 2015

சொல்லும் பொருளும் அகர வரிசை

அழகு, எட்டு
அஃகம்
தானியம், சுருக்கம்
அஃறிணை
பகுத்தறிவற்ற உயிர்
அகக்கண்
ஞானம், உள்ளறிவு
அகடு
வயிறு, இடை
அகதி
கோக்கற்றவர், வேலமரம்
அகநகர்
அந்தபுரம், உள்நகர்
அகப்பாட்டு
அகநானூறு
அகப்பை
குழிவான கரண்டி
அகமம்
மரம், மலை
அகராதி
சொற்பொருள், விளக்க நூல்
அகலல்
செல்லல், நீங்கல்
அகல்
சட்டி, விளக்கு
அகவல்
மயிற்குரல், ஆசிரியப்பா
அகவை
வயது, உட்பொருள்
அதி
பாம்பு, இரும்பு
அகுட்டம்
மிளகு
அகைத்தல்
எழுதுதல், முறித்தல்
அக்கச்சி
தமக்கை
அக்கம்
பொன், தானியம்
அக்கறை
கட்டாயம், அவசியம்
அக்கன்
குருடன், நாய்
அக்கு
அகில், கண்
அங்கசம்
குருதி, நோய்
அங்கம்
உடல், கட்டில்
அசம்
ஆடு, சந்தனம்
அசனம்
சோறு, சிரிப்பு
அசிரம்
வெட்டிவேர், தவளை
அசுமம்
கல், முகில்
அச்சம்
பயம், கரடி
அஞ்சிதம்
நல்லறிவு, வணக்கம்
அடலை
துன்பம், சுடுகாடு
அடிவானம்
கீழ்வானம், அஸ்திவாரம்
அடுக்கம்
படுக்கம், மலைச்சாரல்
அடுதல்
சமைத்தல், போரிடுதல்
அட்டம்
எட்டு, சாதிக்காய்
அணங்குதல்
ஒலித்தல், வருந்துதல்
அணியல்
மாலை, வரிசை
அணு
நுண்மை, ஒருவகை தானியம்
அண்டம்
முட்டை, உலகம்
அதம்
அழிவு, அத்திமரம்
அதவு
நெய், பள்ளம்
அதிங்கம்
அதிமதுரம், மிக இனிமை
அத்தம்
கண்ணாடி, ஆண்டு
அத்தி
எறும்பு, யானை
அநங்கம்
மல்லிகை, மனம்
அநல்
தீ, வெலி
அநுக்கம்
சந்தனம், பாம்பு
அந்தகன்
குருடன், இயமன்
அந்தம்
அழகு, எல்லை
அப்புதல்
தாக்குதல், திணித்தல்
அமரி
அமிர்தம், தெய்வம்
அமா
விருப்பம், அமைதி
அமலை
திருமகள், நெல்லிமரம்
அமிர்தை
வெள்ளைப்பூண்டு, கள்
அமை
மூங்கில்
அம்பரம்
கடல், சீலை
அம்பு
எலுமிச்சை, வளையல்,
அயம்
ஆடு, இரும்பு
அயிர்
வெல்லம், ஊதுவர்த்தி
அரங்கம்
சபை, போர்க்களம்
அரணி
மதில், சூரியன்
அரவம்
சிலம்பு, பாம்பு, ஓசை
அரி
அரிசி, குரங்கு
அரில்
பகை, மூங்கில்
அருகு
அண்மை, ஓரம்
அருணம்
எலுமிச்சை, மான்
அரூவி
கடவுள், கற்பூரம்
அலகு
பறவைமூக்கு, ஆயுதம்
அலர்
பூமாலை, பழித்தூற்றுதல்
அல்லி
தாமரை, காயாமரம்
அவடு
கிணறு, பள்ளம்
அவதி
வருத்தம், அளவு
அவந்தி
கிளி, ஓர் இரவு
அவி
சோறு
அவ்வியம்
மனக்கோட்டம், நெய்
அழலல்
எரித்தல், சினத்தல்
அழல்
கார்த்திகை, செவ்வாய்
அழணம்
நெருப்பு, பிணம்
அழிபடல்
வருத்தல், சிதறுதல்
அழுவம்
கடல், நாடு
அளப்பு
அளவு, ஊழ்
அளறு
நகரம், குழம்பு
அளை
தயிர், வெண்ணெய்
அறத்துணைவி
தர்மதேவதை, மனைவி
அறல்
புனல், திருமணம்
அறி
உணர், அறிவு
அறிவன்
திருமால், செவ்வாய்
அறிவு
உணர்வு, ஆன்மா
அறுதல்
தீர்த்தல், கைம்பெண்
அறுபதம்
அறுகால், வண்டு
அறுவை
ஆடை, சித்திரைநாள்
அற்கம்
வெள்ளெருக்கு, துளசி
அற்றம்
சோர்வு, வறுமை
அனந்தம்
மயக்கம், மதம்
அனுகூலம்
நன்மை, சித்தி
அன்றில்
ஒரு பறவை, மூலநாள்
அன்னம்
அன்னப்புள், சோறு
அன்னோன்
அவன், ஒத்தவன்

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...